Co to znaczy tragedia definicja.

Definicja TRAGEDIA oznacza plasowano bardzo wysoko (nawet wyżej niż epopeję). Oświeceniowa teoria.

Czy przydatne?

Definicja TRAGEDIA

Co znaczy TRAGEDIA: W poetykach klasycyzmu i w rozważaniach poświęconych koncepcji teatru tragedię plasowano bardzo wysoko (nawet wyżej niż epopeję). Oświeceniowa teoria owego gatunku nawiązywała do tradycji antyku (raczej Poetyki Arystotelesa) i do klasycyzmu francuskiego XVII i XVIII w. Na ten temat wypowiadano się na łamach "Monitora", w przedmowach do sztuk i w normatywnych poetykach i teoretycznych rozprawach. Rozważania przeznaczone tragedii zawierały między innymi: poemat W. Rzewuskiego O nauce wierszopiskiej (1762), Przedmowa A.K. Czartoryskiego do Panny na wydaniu (1771), rozprawa F.N. Golańskiego O wymowie i literaturze (1786), Sztuka rymotwórcza (1788) F.K. Dmochowskiego. W pierwszych dziesięcioleciach XIX w. klasycy (między innymi L. Osiński i E. Słowacki) uznawali ją za gatunek wzorcowy. Rygorystycznie określano wyznaczniki jej budowy, tematyki, stylu, a nawet wersyfikacyjnego kształtu. Obiektem pogłębionych analiz stała się kategoria tragizmu i koncepcja bohatera tragicznego.
Kluczowe przedmioty kompozycji i budowy tragedii zostały wyznaczone poprzez ściśle określone "regulaminy", tzn. reguły tworzenia sformułowane odnosząc się do tego gatunku w poetykach i innych tekstach o charakterze normatywnym. Ponadto od autorów wymagano przestrzegania w dziełach zasad, które wynikały z nadrzędnych, filozoficzno ideowych i estetycznych założeń klasycyzmu jako prądu literackiego. Świat wykreowany w dziełach powinien cechować racjonalny porządek, możliwy do objęcia myślą ludzką, zdolną do utrzymania w nim ładu i harmonii i do przezwyciężenia zła. Bezpośrednio pociągało to za sobą obowiązek przestrzegania zasady prawdopodobieństwa. Wykluczano w tragediach wszelakie zjawiska i postaci fantastyczne, a również nadnaturalną motywację zdarzeń i postępowania bohaterów. W konstrukcji dzieł wymagano przestrzegania zasady trzech jedności: akcji (eliminowanie wątków i epizodów pobocznych) i czasu (ideałem było zrównanie czasu zdarzenia dramatycznego z czasem trwania przedstawienia) i miejsca (zjawisko dramatyczne winno się rozgrywać w jednolitym przestrzennie miejscu).
Z tragedii wykluczono tematykę współczesną. Obiektem akcji miało być zjawisko ogromnej rangi - cnoty lub zbrodnie, które przekraczają miarę przeciętności. Bezpośrednio z tym wiązał się dobór bohaterów, ich stanowa przynależność: mieli to być władcy albo rycerze. Wyrazem obowiązującego w tragedii wysokiego stylu były kategorie wzniosłości, podniosłości, patosu i heroizmu. Aby osiągnąć taki sukces, należało posługiwać się odpowiednimi środkami ekspresji, nie wykraczającymi przeciw zasadzie stosowności i ogólnie przyjętej normie smaku (zalecano między innymi unikanie scen i obrazów drastycznych). Nie uznawano z kolei za niezbędny obiekt końcowej katastrofy, która wiązała się z tragicznym finałem.
Wzorce klasycystycznej tragedii przeszczepiali na rodzimy grunt tłumacze i adaptatorzy dzieł francuskich wieku XVII (raczej Corneille´a i Racine´a) i XVIII (między innymi Woltera). Ogromne zasługi mieli w tym zakresie: S. Konarski, J.A. Załuski, J.E. Minasowicz, a najpierw XIX w. również L. Osiński i L. Kropiński. Pierwszą oryginalną tragedią w polskiej poezji oświeceniowej była Tragedia Epaminondy Konarskiego (wyst. 1756). Wkrótce potem powstały sztuki W. Rzewuskiego: Żółkiewski (1758) i Władysław pod Warną (1760). Tematy zaczerpnięte z narodowej przeszłości poeta uczynił kanwą patriotycznych refleksji dotyczących obywatelskiej i żołnierskiej służby jednostki w imię dobra ogólnego, a również rozważań nad zagadnieniami związanymi z reformą instytucji państwa. Na kolejne, godne uwagi tragedie trzeba było czekać kilkadziesiąt lat. Stworzenie Zygmunta Augusta (1783) J. Wybickiego i Bolesława III (1790; w nowej wersji dzieło nosiło tytuł Judyta, królowa polska, 1792) F. Karpińskiego, Władysława pod Warną (1788-89) J.U. Niemcewicza wiązało się w dużej mierze z dramatycznym postępem wypadków politycznych w Polsce.
Strata niepodległości i bytu państwowego wpłynęły na umocnienie rangi narodowej tragedii. Do końca lat 20. XIX w. powstało kilkadziesiąt sztuk, które ożywiały w czytelnikach i publiczności teatralnej uczucia patriotyczne. Od autorów tragedii wymagano, aby utrwalali pamięć o najświetniejszych kartach narodowych dziejów. Było to w dużej mierze uwarunkowane ówczesną sytuacją polityczną. Po utracie niepodległości tragikom wyznaczono specjalną rolę w budzeniu uczuć i postaw patriotycznych i w zachowaniu i doskonaleniu j. polskiego, w kultywowaniu pamięci o ogromnej przeszłości państwie i o legendarnych dziejach narodu. Dążenie do podniesienia rangi owego gatunku zarówno w praktyce pisarskiej, jak i w repertuarze stołecznej sceny programowo patronowało recenzentom z Towarzystwa Iksów. Za najznakomitsze osiągnięcie literackie tego czasu w dziedzinie tragedii uważane jest Barbarę Radziwiłłównę (wyst. 1817) A. Felińskiego. Wysoką ocenę zdobyła także Ludgarda (1816) L. Kropińskiego i Gliński (1810) F. Wężyka. Sztuki te w kompozycji zachowywały wzorce klasycystyczne, ich bohaterzy nosili jednak wyraźny ślad wpływu sentymentalizmu.
O schyłkowości, kryzysie klasycznego wzorca gatunku zdecydowała rozbieżność pomiędzy zbyt wysokimi wymogami, formułowanymi w teorii, a pisarskimi możliwościami autorów. Konserwatyzm klasyków warszawskich sprawił, Iż nowatorska koncepcja dramatu, zarysowana poprzez Wężyka w rozprawie O literaturze dramatycznej, napisanej na konkurs ogłoszony poprzez Towarzystwo Przyjaciół Nauk, została odrzucona w 1814 r., wyłamywała się gdyż z klasycystycznego schematu. Równie znaczne było ożywienie w latach 20. XIX w. zainteresowania dramatami Szekspira i Schillera, które zawierały rozwiązania, do których już wkrótce miał nawiązać dramat romantyczny.
(Bożena Mazurkowa)
Zobacz także: BARBARA RADZIWIŁŁÓWNA, GLIŃSKI, KLASYCYZM, POETYKI NORMATYWNE, TEATR NARODOWY, TOWARZYSTWO IKSÓW
Co znaczy TWÓRCZOŚĆ PRZYBYSZEWSKIEGO. NAŚLADOWCY:
Porównanie debiutował esejem z pogranicza edukacji i literaturze Zur Psychologie des Individuums (1891). Był to jeden z najwcześniejszych manifestów odradzającego się indywidualizmu w życiu i sztuce. Zapowiadał tragedia co znaczy.
Krzyżówka TURPIZM:
Dlaczego orientację poetycką, ukształtowaną w polskiej literaturze powojennej pod koniec lat 50. Turpizm jest widoczny w ówczesnej twórczości pisarzy debiutujących w 1956 r. - w pierwszej kolejności tragedia krzyżówka.
Co to jest TEATR NARODOWY:
Jak lepiej Stanisław August powołał w Warszawie pierwszy w Polsce stały teatr publiczny. W obrębie tej nadrzędnej instytucji do r. 1791 wspólny zarząd obejmował teatr obcojęzyczny, gdzie występowały sprowadzane tragedia co to jest.
Słownik TRENY JANA KOCHANOWSKIEGO:
Kiedy Kochanowskiego napisano już bardzo sporo w Polsce i za granicą, ukazało się sporo komentowanych edycji polskich, a również dużo przekładów na języki obce (dość wspomnieć, Iż tylko w latach 1995-1996 tragedia słownik.
Czym jest TWÓRCZOŚĆ CYPRIANA KAMILA NORWIDA PO 1863 ROKU:
Od czego zależy jednorodnej myślowo formacji doby pozytywizmu twórczość Norwida stanowi swoisty ewenement. Spora ekipa młodych debiutowała pod patronatem idei romantycznych (Asnyk, Konopnicka) dość błyskawicznie tragedia czym jest.

Czym jest tragedia znaczenie w Motywy literatura T .

  • Dodano:
  • Autor: