Co to znaczy jechać lwowa zagajewskiego definicja.

Definicja JECHAĆ DO LWOWA ZAGAJEWSKIEGO oznacza aż nazbyt jednoznaczny. Od przełomu, który nastąpił.

Czy przydatne?

Definicja JECHAĆ DO LWOWA ZAGAJEWSKIEGO

Co znaczy JECHAĆ DO LWOWA ZAGAJEWSKIEGO: Literatura Adama Zagajewskiego od dłuższego już czasu postrzegana jest w sposób aż nazbyt jednoznaczny. Od przełomu, który nastąpił w latach 1981-1982, ustalana jest jako realizacja kulturowego bieguna wyobraźni poetyckiej. Krytycy zwracają uwagę na to, Iż podmiot wierszy Zagajewskiego najlepiej czuje się w świecie artystycznych wytworów człowieka: obrazów i książek; tam tylko może odnaleźć spokój i harmonię. Tak wydawać się może przy pierwszej, a nawet drugiej lekturze tych utworów. Zastanówmy się jednak czy tak jest w istocie.
Wiersz pt. Jechać do Lwowa powszechnie już zaliczany jest do kanonu poetyckiego ostatnich dziesięcioleci. Jak napisała Marta Wyka: Zagajewski stał się tam "klasyczny sam dla siebie". Najprawdopodobniej to jest rezultatem doskonalenia określonego idiomu poetyckiego, konsekwentne zdążanie obranym szlakiem pozwoliło osiągnąć pkt., który stał się godnym zwieńczeniem dotychczasowego dorobku. Jednak to wytłumaczenie motywowane jest tylko zewnętrznie, a prawdziwej powody owej kanoniczności szukać należy w samym tekście. Podejmując temat utraconego miasta lat dziecinnych Zagajewski wpisuje się w tradycję literaturze emigracyjnej - zarówno XX wiecznej, jak i bardziej odległych okresów, w szczególności romantyzmu. Znaczy to, Iż pole asocjacji związanych z figurą miasta zostało już precyzyjnie pokryte poprzez poetyckie wspomnienia. I nieważne czy będzie to Lwów Vincenza, Wilno Miłosza czy Warszawa Lechonia. Znaczny jest fakt zaistnienia szerokiego kręgu skojarzeń związanych z tym motywem. Skojarzeń, które pozwalają na uruchomienie lawiny aluzji, a tym samym na rozszerzenie kontekstu i wzbogacenie interpretacji. Zapisy wspomnień rodzinnego miasta przyczyniły się do stworzenia całej gamy schematów poetyckiego postępowania, które zastosować może autor podejmując ten właśnie temat.
Lwów Zagajewskiego wydaje się nierealny, wykreowany tylko opierając się na przekazów, jakby nie istniał faktycznie. Skoro jednak odnajdujemy jego nazwę na mapie - należy rozważyć: do jakiego stopnia Lwów z poematu jest obrazem rzeczywistego miasta, do jakiego zaś przedstawieniem literackich technik i schematów.
Spojrzenie z perspektywy biograficznej, które wydaje się niezbędne dla sprawdzenia potencjalnych kontekstów, ujawnia, że w rzeczywistości ma ona charakter wyłącznie pretekstowy. Długo aby szukać znamion wyznania w tym wierszu, podmiot liryczny raptem zaznacza swą obecność, kluczowym bohaterem poematu jest Lwów - miasto przedstawione jako współczesne wcielenie Arkadii, tętniącej życiem krainy, której mieszkańcy wolni od trosk, żyją w harmonii i zgodzie; krainy z przeszłości, do której wszyscy tęsknią, a która osiągalna jest jedynie we śnie albo marzeniu. Temat Arkadii scala pozostałe utrwalone w tradycji motywy powiązane z opisem przestrzeni. Jednym z nich jest motyw "rozkosznego miejsca":
[...] jesiony i topole ciągle oddychają głośno
jak Indianie a strumienie bełkocą w swoim
ciemnym esperanto a zaskrońce [...] znikają pośród traw.
Drzewa, trawy, szum wiatru i strumienia, miękkie i połyskujące węże - wszystko to tworzy obraz (rodem z sielanek) o nieodpartym uroku, lecz uroku budowanym wg ściśle ustalonych wymagań, jakie niesie ze sobą ten motyw. "Rozkoszne miejsce" to zwykle ocieniony zagajnik, gdzie powody zachwytu zostały skrupulatnie skatalogowane (ich liczba przeciętnie waha się od sześciu do ośmiu; podstawa to: co najmniej jedno drzewo, łąka i źródło albo strumień). Zauważyć można, Iż przez zastosowanie motywu Arkadii i formuły "rozkosznego miejsca" obraz miasta budowany jest wg starannie przemyślanego planu. Sposób jego przedstawienia także nie ma w sobie nic z przypadkowości.
Zawsze było zbyt wiele Lwowa, nikt nie umiał
zrozumieć wszystkich dzielnic [...]
Pochwalny ton przedstawienia wzmocniony został poprzez wykorzystanie formuły niewyrażalności, antyczny model: "wszyscy głoszą jego chwałę" uległ przekształceniu w:
nikt nie jest w stanie wyrazić jego chwały.
[...] płynęły pod
teatrem, świata było tak sporo, Iż musiał
bisować nieskończoną liczba razy.
"Swiat jako scena", na której ludzie odgrywają wyznaczone im role, w trakcie gdy na widowni zasiada Bóg, należy do tak zwany metafor teatralnych, które swym rodowodem sięgają starożytności. Jechać do Lwowa to poemat konstrukcja, gdzie poszczególne przedmioty wydobyte z kulturowego kanonu, zostały dokładnie do siebie dopasowane, ich układ zaś oparty został na wzajemnym wynikaniu. "Rozkoszne miejsce" tworzy podwaliny, na których budowany jest obraz arkadyjski; katastrofa, która dotyka miasto wydaje się nieunikniona, wręcz niezbędna - przecież element wspomnień nie istnieje już w opisywanej postaci.
Sposób ukształtowania tekstu przywołuje biblijną trójdzielność pisma, gdzie wyróżnić można trzy aspekty: historyczny, alegoryczny i obrazowy. Historia Jechać do Lwowa to w pierwszej kolejności przedmioty biografii podmiotu lirycznego, lecz i przemijanie miasta. Alegoryczność pojawia się w personifikacji Lwowa:
było zbyt wiele Lwowa [...] wracał do domu, czytał Nowy
Testament, spał na tapczanie [...]
i uosobieniu ograniczeń kulturowych:
[...] krawcy, ogrodnicy i cenzorzy cięli ciała i wieńce.
Obrazy zaś, można rzec, są tkanką wypełniającą cały wiersz. Dobór przekształceń semantycznych sprawia, Iż poemat zdaje się symulować sposób wyrażania Pisma świętego - dzieła, które jest uosobieniem "dziedzictwa duchowego", symbolem księgi.
Jechać do Lwowa - gmach, którego budulec wydobyty został z kanonu kulturowego - to wiersz, który musiał zostać uznany za utwór kanoniczny. Jest świadectwem niemożności wyzwolenia się z pęt, jakie narzuca nam kultura. Wszystko co zostaje przeniesione w jej sferę traci swą jednostkowość, jest nieustannie porównywane i klasyfikowane. Dlatego "każde miasto musi stać się Jerozolimą i każdy człowiek Żydem".
(Monika Bogdanowska)
Zobacz także: NOWA FALA; Literatura ZAGAJEWSKIEGO

Czym jest JECHAĆ DO LWOWA ZAGAJEWSKIEGO znaczenie w Motywy literatura J .