Co to znaczy elegia definicja.

Definicja ELEGIA oznacza lirycznych. Utwory realizujące wyznaczniki elegii nazywano także trenami.

Czy przydatne?

Definicja ELEGIA

Co znaczy ELEGIA: W oświeceniu była jednym z najwyżej cenionych (w okolicy ody) gatunków lirycznych. Utwory realizujące wyznaczniki elegii nazywano także trenami, żalami, heroidami i dumami. W tekstach nostalgicznych, melancholijnych, żałobnych albo oddających stonowaną radość zalecano rzewność, wrażliwość na cudze cierpienie, współodczuwanie z innymi i płaczliwość i łzawość. W dziedzinie stylu postulowano łagodność, ciepły liryzm, umiejętność oddziaływania na wyobraźnię odbiorców i oszczędność środków wyrazu, rezygnację z erudycyjnych popisów, mitologicznego obrazowania i moralizatorstwa. Ceniono naturalny, prosty tok wypowiedzi i bezpośrednie nazywanie i przekazywanie uczuć. Największą liczebnie grupę stanowiły w poezji oświeceniowej elegie żałobne i patriotyczne. Pierwsze, przeważające w literaturze do pierwszego rozbioru, miały cechy lamentu. Pisano je między innymi na okoliczność Zgonu znanych postaci (na przykład S. Trembecki Na Zgon książęcia Czartoryskiego, F.D. Kniaźnin Cedr, Na Zgon Augusta Czartoryskiego). W późniejszym okresie patriotyczne wiersze zbliżone do "poetyckich pogrzebów" wyszły między innymi spod pióra K. Brodzińskiego (Na wyprowadzenie zwłok książecia Józefa Poniatowskiego) i J.U. Niemcewicza (Pogrzeb księcia Józefa Poniatowskiego. Pienie żałobne). Wzorzec elegii żałobnej oddziałał także na poetycki cykl Kniaźnina Żale Orfeusza nad Eurydyką i poemat Emrod L. Kropińskiego. Z kolei elegia patriotyczna dominowała w momencie rozbiorów. Wyrażając osobisty żal i cierpienie na skutek bolących doświadczeń narodu, poeci pisali żale, treny, lamenty, dumy i pobudki. W utworze Tęskność do państwie F. Karpiński wyrażał nostalgiczną tęsknotę za daleką ojczyzną, gdzie rozgrywał się dramat konfederacji barskiej, a na wieść o pierwszym rozbiorze napisał Pieśń dziada sokalskiego w kordonie cesarskim. W momencie wojny 1792 r. i insurekcji powstawały anonimowe elegie o znamionach hymnu, pobudki albo walety (pożegnanie dziewczyny poprzez żołnierza ruszającego na wojnę). Z kolei po klęsce stworzenia i utracie niepodległości ból i rozpacz oddawały żałobne wiersze opłakujące tragiczny los państwie i narodu (na przykład F. Karpińskiego Żale Sarmaty nad grobem Zygmunta Augusta). Dramatyczny czas przyniósł także poetyckie cykle elegijne: Treny na rozbiór Polski J. Morelowskiego, Smutki H. Kołłątaja i J.U. Niemcewicza. W patriotycznych elegiach z okresu wojen napoleońskich dominuje gorycz i rozpacz na skutek klęski niewoli, tęsknota za państwem (między innymi C. Godebski Wiersz do legiów polskich); regularnie powraca motyw matki ojczyzny w grobie. Powstawały także wiersze przeznaczone pogrzebom sławnych wodzów.
O sporo mniejszy udział w literaturze oświeceniowej miały pozostałe odmiany elegii. W kręgu elegii miłosnej pozostają nie wszystkie wiersze Karpińskiego mówiące o udrękach kochania i tęsknotach (Pożegnanie z Lindorą w górach) i teksty Brodzińskiego łączące cechy elegii miłosnej, sielanki i erotyku. Niekiedy sentymentalnym łzom i skargom towarzyszą przedmioty charakterystyczne dla elegii socjalnej (żale na skutek bariery stanowej pomiędzy kochankami) i pożegnalnej (na przykład Karpińskiego Powrót z Warszawy na wieś). Najmniejszą liczebnie grupę tworzą elegie żartobliwe (na przykład Kniaźnina Nadgrobek suczynce Lubci). Teoretyczne refleksje i bogata praktyka literacka miały wpływ na znaczny udział elegii w przemianach poetyckich form i funkcji wypowiedzi lirycznych.
(Bożena Mazurkowa)
Zobacz także: DUMA, PIEŚŃ DZIADA SOKALSKIEGO, POWRÓT Z WARSZAWY NA WIEŚ, TĘSKNOŚĆ DO Państwie, WIERSZ DO LEGIÓW POLSKICH, ŻALE SARMATY NAD GROBEM ZYGMUNTA AUGUSTA

Czym jest ELEGIA znaczenie w Motywy literatura E .