Co to znaczy ludwik węgierski życiorys definicja.

Kim był i co zrobił Ludwik I Węgierski biografia. Czym zasłużył rządzących we Francji Kapetyngów.

Czy przydatne?

Postać Ludwik I Węgierski biografia

Kim był Ludwik I Węgierski, co zrobił: 1326-1382Przyszły władca Polski wywodził się z francuskiej dynastii Andegawenów, bocznej linii rządzących we Francji Kapetyngów. Andegawenowie od połowy XIII w. rządzili w Neapolu i na Sycylli. Gdy w 1301 r. wymarła na Węgrzech rodzima dynastia Arpadów, spowinowaceni z nimi Andegawenowie włączyli się do walki o schedę po nich. W 1308 r. ich przedstawiciel, Karol Robert, został koronowany na króla Węgier. W swej polityce między innymi opierał się na sojuszu z Władysławem Łokietkiem. Sojusz ten został przypieczętowany małżeństwem Karola Roberta z Elżbietą, córką Łokietka. To właśnie owocem tego związku był urodzony 5 marca 1326 r. Ludwik. Jako władca Węgier i następca ojca kontynuował on politykę współpracy z Piastami, między innymi na terenie Rusi Halickiej. Na kanwie tego sojuszu, realizowanego również przez wspólne działanie przeciw Luksemburgom i Zakonowi, pojawiła się opcja przejęcia poprzez Ludwika praw do korony polskiej w przypadku bezpotomnej zgonu Kazimierza Wielkiego. W styczniu 1355 r. sprecyzowano warunki sukcesji andegaweńskiej w Polsce. W przekonaniu podjętych wówczas postanowień, w przypadku gdyby Kazimierz nie doczekał się męskiego potomka, władzę w Polsce przejąć miał Ludwik albo jego bratanek.5 listopada 1370 r. zmarł, jak się okazało, ostatni Piast na tronie polskim. Rządy w państwie przejąć miał człowiek, który w historii Węgier został zapamiętany jako jeden z najwybitniejszych władców tego państwie. Jego panowanie przyniosło przyrost znaczenia Węgier na arenie międzynarodowej, kraj to stało się liderem politycznym na Bałkanach i nad Adriatykiem. Ludwik patronował również ważnym przemianom państwie pod kątem prawnym, ekonomicznym i kulturowym. Najlepiej obrazują to: przyrost znaczenia Budy jako znamienitego ośrodka miejskiego i założony poprzez króla uniwersytet w Pecsu.Mimo iż rozwiązanie dotyczące sukcesji po Kazimierzu Ogromnym pojawiło się już znacząco przedtem, relacja społeczeństwa do panowania andegaweńskiego nie był jednolity. Najwięcej przeciwników miał Ludwik w Wielkopolsce. Jej elity nie identyfikowały się z działaniami panów małopolskich i były gotowe szukać konkurenta dla króla Węgier. Najlepiej takiego, który gwarantowałby pierwszeństwo Wielkopolski w państwie. Pośród tej ekipy wyróżniali się przedstawiciele możnych rodów Nałęczów i Zarębów.Zwolennicy Ludwika wywodzili się raczej spośród małopolskich elit, najczęściej dawnych współpracowników Kazimierza Wielkiego. Liczyli oni na zacieśnienie gospodarczych więzi pomiędzy Małopolską a Węgrami, ponadto przewidywali, iż w okresie nieobecności władcy to oni będą podejmować główne decyzje.Trzecią grupę stanowili tak zwany legitymiści. Bronili oni określeń sukcesyjnych poczynionych przed 1370 r. i protestowali przeciw jakimkolwiek ich modyfikacjom. Ich przedstawiciele byli zorientowani raczej na północ (Pomorze) i liczyli na dobre stosunki z Luksemburgami. Stąd ekipa ta niemal do końca sprzeciwiała się planom sukcesyjnym Ludwika, który planował przekazanie tronu w Polsce którejś ze swoich córek. Na jej czele stali: arcybiskup gnieźnieński Jarosław Bogoria Skotnicki, kanclerz Janusz Suchywilk i biskup krakowski Florian z Mokrska.Ludwik przybył do Krakowa 2 dni po zgonu Kazimierza. Od razu pojawił się problem miejsca koronacji. Wielkopolanie domagali się, by uroczystość odbyła się w Gnieźnie, na co jednak Ludwik nie chciał przystać. Ostatecznie koronacja odbyła się 17 listopada w Krakowie, a w dalszym ciągu władca udał się do Wielkopolski. Tu miał wystąpić w stroju koronacyjnym, ale obietnicy danej Wielkopolanom nie dotrzymał.Zaraz najpierw panowania Ludwik podjął kwestię testamentu zmarłego króla, który został sądownie anulowany. Ponadto król doprowadził do wyeliminowania zgłaszającego pretensje do tronu księcia gniewkowskiego Władysława Białego. Wtedy Ludwik mógł uznać, iż przypadek w Polsce jest opanowana i skupić się na kwestiach węgierskich.Z tym wiązały się polityczne zamiary króla, planującego powierzyć bezpośrednie rządy w Polsce swojej matce Elżbiecie, która w istocie objęła w imieniu syna regencję. Jednym z głownych problemów, przed jakim stanęła siostra Kazimierza Wielkiego, była sprawa wielkopolska i konieczność uspokojenia tamtejszych nastrojów. Kluczem do osiągnięcia celu była nominacja właściwej osoby na stanowisko starosty. Dopiero mianowany poprzez Elżbietę Wielkopolanin Sędziwój z Szubina potrafił uspokoić miejscowe rycerstwo. Z kolei w Małopolsce regentka skupiła się na kwestii restytucji dóbr, które przedtem tutejszym elitom konfiskował Kazimierz Ogromny. Elżbieta w oczywisty sposób liczyła, że dlatego zjedna sobie stronników.W 1375 r. Elżbieta wróciła na Węgry, a rok potem na krótki czas do Polski przybył sam Ludwik, który jednak, nie chcąc zbytnio angażować się w miejscowe problemy, ponownie ustanowił matkę regentką. Tym wspólnie na jej pobycie zaciążyły niepowodzenia. Jeszcze w tym samym roku doszło do zamieszek w Krakowie, wywołanych zatargiem pomiędzy Węgrami z otoczenia regentki a krakowskimi mieszczanami. W walkach, jakie wybuchły, zginęło kilkudziesięciu Węgrów. Ponadto w Wielkopolsce osoba nowego starosty Domarata z Pierzchna wywołała odżycie dawnych sporów i powrót do walk pomiędzy rodami. Nie radząca sobie z sytuacją Elżbieta wyjechała z Polski.W 1378 r. Ludwik wyznaczył regentem swojego bliskiego współpracownika, księcia opolskiego Władysława, który od 1372 r. sprawował rządy namiestnicze na Rusi. Władca przekazał teraz księciu ziemię wieluńską, co zapewne miało ułatwić mu kontrolę niespokojnej Wielkopolski. Władysław jako regent nie cieszył się popularnością, a w Wielkopolsce zrodziła się przeciw niemu opozycja z Bartoszem z Odolanowa na czele. Widząc nieskuteczność jego rządów, Ludwik odwołał Opolczyka i po raz trzeci powierzył regencję swojej matce. Ta w 1380 r. zmarła, co zmusiło Ludwika do wyznaczenia namiestnikiem biskupa krakowskiego Zawiszę z Kurozwęk. Gdy ten po dwóch latach zmarł, Ludwik powierzył regencję swojemu czternastoletniemu zięciowi Zygmuntowi Luksemburskiemu, do chwili obecnej margrabiemu brandenburskiemu. Jako iż był on zaręczony z córką Ludwika Marią, miał w przyszłości wspólnie z nią objąć tron w Polsce. Zygmunt od razu przystąpił do rozprawy z wielkopolską opozycją. W czasie ataku na siedzibę Bartosza z Odolanowa do Zygmunta dotarła wieść o zgonu Ludwika, która nastąpiła w listopadzie 1382 r.W zgodnej recenzji badaczy Polska w okresie rządów Ludwika Węgierskiego straciła na swojej aktywności. Ludwik lekką ręką zrzekł się ponownie praw do Śląska, pozostał również bierny wobec straty Drezdenka i Sanoka.Kwestią, która stanowiła o istocie polsko-węgierskich stosunków, była kwestia Rusi Halickiej. Ludwik, podobnie jak Kazimierz Ogromny, był zainteresowany rozszerzeniem tam swoich wpływów. Odkąd Ruś stanowiła część Królestwa Polskiego, układy z Kazimierzem przewidywały sposobność przejęcia jej poprzez Ludwika, gdyby nie powiodło mu się przejąć korony polskiej. Gdy Ludwik stał się również królem Polski, przypadek nabrała niejednoznacznego charakteru. Początkowo na Rusi Halickiej rządzili królewscy namiestnicy Jan Kmita, a od 1372 r. Władysław Opolczyk. To on starał się między innymi doprowadzić do stworzenia w Haliczu łacińskiego arcybiskupstwa. W 1376 r. do walki o Ruś Halicką włączyła się Litwa. Wówczas to książęta Kiejstut i Lubart najechali na wschodnią część Małopolski. Rok potem wojska polsko-węgierskie dokonały rewanżowego ataku, który zakończył się udanym oblężeniem Bełza. Po pokonaniu Litwinów zarząd nad regionem Ludwik powierzył Węgrom, stan taki utrzymał się do zgonu władcy.Od chwili objęcia tronu w Polsce Ludwik rozpoczął czynić starania o zapewnienie sukcesji tutaj któremuś ze swojego potomstwa. Jednak król doczekał się jedynie trzech córek, Marii, Katarzyny i Jadwigi. Drogą do zabezpieczenia ich przyszłości miały być odpowiednie mariaże. Mężem Marii miał zostać cesarski syn Zygmunt, Katarzyna miała być wydana za syna króla Francji, z kolei Jadwiga miała poślubić księcia Wilhelma Habsburga.Ludwik rozpoczął więc w Polsce starania o zapewnienie sukcesji którejś ze swoich córek, nie mniej jednak najpoważniejszą wydawała się kandydatura Marii. Początkowo władca nie odnosił sukcesów w tej kwestii. Opór, w szczególności duchowieństwa, był zbyt mocny. Jako pierwsi dali się przekonać do królewskich planów mieszczanie skuszeni perspektywą nowych przywilejów i wzrostu znaczenia politycznego w kraju. Opór szlachty powiodło się z kolei przełamać Ludwikowi we wrześniu 1374 r. dzięki wydanemu w Koszycach przywilejowi. W jego myśl władca zobowiązywał się nie pobierać od szlachty jakichkolwiek wyjątkowych podatków z ich dóbr niezależnie od dwóch groszy od uprawianego łana. Zniesiono tak zwany stacje, a więc wymóg goszczenia władcy w dobrach szlacheckich. Ludwik zobowiązał się również do niepowoływania rycerstwa na wyprawy poza granice państwie, w innym wypadku brał na siebie wszelakie wydatki. Władca obiecał również, iż nie będzie obsadzał urzędów państwowych cudzoziemcami.Szlachta odwdzięczyła się królowi hołdem złożonym jego córce Katarzynie jako jego ewentualnej następczyni. Po jej zgonu w 1378 r. stało się jasne, że następczynią Ludwika będzie najstarsza z córek, Maria, w trakcie gdy Jadwidze miała przypaść korona węgierska. (JS)Mimo ustępstw ze strony króla, nie było na dworze w Budzie poczucia pewności w tej kwestii. Najlepiej świadczy o tym przebieg spotkania króla ze szlachtą w Koszycach w 1379 r., gdy Ludwik niemal groźbą wymuszał na zgromadzonych złożenie hołdu Marii. To oznaczało, iż sprawa sukcesji po Ludwiku do końca nie została przesądzona.1326narodziny Ludwika Andegaweńskiego1355zawarcie układu w Budzie, dopuszczającego Andegawenów do dziedziczenia tronu w Polsce1370Ludwik zostaje królem Polski1374przywilej koszycki, gwarancja korony polskiejdla jednej z córek Ludwika1382zgon Ludwika Andegaweńskiego

Kim jest Węgierski I Ludwik znaczenie w Słownik biografia L .